دوم را حضرت خواندند « 1 » . وابن ماهيار وفرات بن إبراهيم از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده‌اند در تفسير قول خداى تعالى وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا فرمود كه : اين آية در شأن امامان از فرزندان فاطمه عليها السّلام نازل شده ومخصوص ايشان است ومردم را هدايت مىكنند به امر خدا « 2 » . وابن ماهيار از آن حضرت روايت نموده كه : اين آية از براي امامان از ذرّيّهء فاطمه عليها السّلام نازل شده است كه روح القدس وحى مىكند بسوى ايشان در سينه‌هاى ايشان « 3 » . مؤلف گويد كه : در اين باب أحاديث بسيار است ، وآنچه ذكر كرديم براي صاحبان يقين كافى است ، واگر كسى توهّم كند كه آيهء أولى بعد از ذكر موسى عليه السّلام وبني إسرائيل وارد شده وشبيه به آن در موضع ديگر بعد از ذكر إسحاق ويعقوب وساير أنبياء وارد شده است ، وآيهء دوم بعد از ذكر فرعون وجنود أو واقع شده است ، پس چون تواند بود كه أول در شأن أهل بيت عليهم السّلام ودوم در شأن دشمنان ايشان باشد ؟ جواب آن است كه : مكرر مذكور شد كه خداى تعالى قصص گذشتگان را در قرآن براي آن ذكر مىفرمايد كه اين امّت را به آنها متّعظ گرداند ونظير آنها را در اين امّت جارى نمايند ، پس ظهر آية در شأن آنها است وبطن آية در شأن نظير ايشان از اين امّت ، ونظير انبياى بني إسرائيل در اين امّت حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم است وامامان بعد از أو ، ونظير دشمنان آنها مانند فرعون وهامان وقارون ونمرود وأشباه ايشانند از اين امّت كه أبو بكر وعمر وعثمان وساير خلفاى جور واعداى أهل بيت عليهم السّلام باشند ؛ لهذا وارد شده است كه فرعون وهامان وقارون ، أبو بكر وعمر وعثمانند ، وعمر سامرى اين امّت وأبو بكر عجل اين امّت است با آنكه در آيات قرآني بسيار است كه أول آية در شأن كسى است وآخر آية در شأن ديگرى .

--> ( 1 ) . بصائر الدرجات 33 ، ودر آنجا اشاره‌اى به حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام نشده است . ( 2 ) . تأويل الآيات الظاهرة 2 / 444 - 445 ؛ تفسير فرات كوفي 329 ؛ شواهد التنزيل 1 / 583 . ( 3 ) . تأويل الآيات الظاهرة 1 / 328 .